schreeuwen naar de hemel

je bent zeer goed gelukt!

Op meerdere plekken hoor en lees ik dat mensen (en ikzelf ook soms) teneergeslagen zijn/worden door negatieve zelfgedachten.. vanuit mijn geloof heb ik het op mijn hart dit toch hier te delen..

Je mag er zijn zoals je bent!

Op de momenten dat je je rot voelt, of het gevoel hebt dat je het niet waard bent..
Mag je weten, als volgeling van Christus, dat je in Zijn vrijheid mag staan.
Roep Hem aan! En hij zal je helpen!
Echt ... probeer het eens zou ik zeggen..

Het gebeurd zo vaak, (zoals in de vorige blog) dat je (of ik) denk dat iets niet lukt.
Ik wil er bij je op aandringen (niet dwingen ;)) dat je dat gevoel bij de Here brengt!
Hij heeft je gemaakt! En weet je hoe je gemaakt bent? Naar Zijn evenbeeld.. en Hij is goed.. zou jij dat dan niet zijn?? Ook jij bent gemaakt naar Hem! En weet je wat er staat in de bijbel in genesis wanneer Hij de mens maakte het was niet zomaar goed..
nee er staat "en het was zeer goed!"

En onthoud jij bent dat ook!!

die aanvallen, want dat zijn het echt, mag je bij Hem brengen..
Die aanvallen zijn niet van Hem, maar van degene die je bij Hem weg wil houden, zodat je zo min mogelijk denkt aan hoe fijn het is! dat je vergeet hoe mooi je gemaakt bent! dat je vergeet dat je in de vrijheid mag leven!
je mag zeggen dat je bij Hem hoort! Hij is degene die de dood heeft overwonnen!
In Hem mag je vrij zijn.. Hij maakt je vrij van deze gedachten. Je zal hierover aangevallen worden, over hoe je je zelf voelt.. Echt waar, breng het bij Hem!!

Hij heeft je gemaakt, Hij houdt van je!! en Hij maakt je vrij, ook van deze gedachten!
In de naam van Jezus mag je verlost zijn van de negatieve gedachten en gevoelens.....

Nogmaals Hij heeft je gemaakt en 

 jij bent zeer goed gelukt!

reactie op vorige blog

wat een fijne reacties! Ben er stil van..
(mijn reactie daarom maar even in een blogje)

Eigenlijk houd het mij deze week (met name gister) echt wel bezig.
De woorden die "de bergjes" gebruiken.. of de vraag meer.
Sjonge wat een verdriet brengt zo'n vraag met zich mee. Het gaat zo ontzettend diep allemaal.
Want ja.. het liefste wil ik allebei.. het liefste wil ik zelf een kindje, het groeien in mijn buik.
Met manlief praatte ik hierover. Het doet ons samen pijn.
We weten dat wanneer we een kindje zouden mogen/kunnen adopteren dat wanneer het er is, het ook echt van ons is. En toch...

Soms wil ik dat zo graag, ik kan het niet aanzien dat een kind ergens zonder ouders of zonder gewild te zijn ergens opgroeid, hier is nog zoveel liefde over.
Helaas (begrijpelijk) is adopteren zeker niet gratis. en zal ook dat weer veel emotioneel en geestelijk met ons doen.
Moet ik dan niet eerst weer "beter" zijn?
Is het de weg die we moeten gaan?
en ook niet onbelangrijk, waar halen we het geld vandaan?
en wat is dan dat grote verlangen naar een eigen kindje?

Zoveel vragen, het gaat zo ongelovelijk diep.. Inderdaad  het is zo persoonlijk.
Ik ben zo dankbaar inderdaad dat zoals Gerreke het schrijft de Here mij kent en mij doorgrondt zonder Hem had ik niet gekund (en nog steeds.. )

stilgezet, verlangen en een uitdaging!

afgelopen week las ik in visie een artikel waarin allerlei spreuken worden besproken.
Er was 1 spreuk die mij stilzette. Waar ik telkens weer aan moest denken.

Almaar onvervulde hoop maakt ziek,
vervuld verlangen is een levensboom. spreuken 13:12

tja ik was er wel even stil van..
mijn (ons) verlangen naar een kindje is heeeeeel groot. Wij mochten in januari beginnen met ICSI (ivf) ICSI (ivf). Ik wist niet of we dit wel 'moesten' doen.
Tja ik wilde wel, want het was toch een kans?? en ik geloof dat God artsen maakt en hen het talent van 'arts zijn' geeft.. maar of ik dit moest doen?? hmmm mijn binnenste schreeuwde van niet, ik vind het zo erg dat mensen aan mij zitten. ik houd daar niet van.. niet zo intiem.
Maar goed het was een kans dus zouden we het doen, totdat ik in december, vlak voor de kerst, uitviel.
het kon niet. ICSI werd afgezegd..  en ik voelde mij opgelucht....

tot nu toe zijn we er niet mee verder gegaan, het brengt mij teveel onrust en ik denk dat onrust niet van God is, zijn zegen is juist rust. Die ervaar ik nu niet daar.

Dan nog is mijn (ons) verlangen naar een kindje zo ontzettend groot.. zo groot dat ik me toch mede daardoor ziek voel. Een verlangen waar ik zelf niets aan kan veranderen.. Want ookal zouden we wel ICSI doen dan nog is het niet 100% dat je zwanger wordt..
een verlangen wat niet vervuld is.
In het blog van Herma werd ik daar ook weer bij stilgezet. 12 jaar hebben zij gewacht op een kindje en ze kregen een kindje, nu ken ik haar verhaal verder niet, maar weet dat er geen dokters aan te pas kwamen.
Wat een zegen, en wat ontzettend bijzonder..
Dan probeer ik weer te denken en voel ik ook dat het nog mee valt als je 4,5 jaar wacht..

Weet je wat dan zo mooi is en zo bijzonder dat je dan verder gaat.
Je weer stilgezet wordt bij een tekst.. en dat is de volgende,niet eenvoudig,want je denkt dat het niet altijd zo is.. maar wat een uitdaging en wat een vreugde! :)

U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd: hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan. 1 korinthiërs 10:13

gewoon gaan! gewoon rust ?

gewoon gaan.
Zo was mijn leven altijd, gewoon doen.
En ik deed dat ook..

In december werd ik in mijn nekvel gegrepen (zo voelde het echt).
HO STOP!! Nu was het aan God.. Het werd tijd voor HEM!
en pfff wat een tijd kwam daar..
Ik ging door een heel diep dal, echt heel diep.
Geloof me, ik heb al best wel het een en ander meegemaakt, maar dit ging zo diep.

Nu ben ik aan het herstellen... steeds vaker komt het gevoel dat ik weer meer kan ondernemen.
Waar ik ontzettend dankbaar voor ben.
(ondertussen luister ik naar een liedje "God laat mij leven.. mijn leven aan U toevertrouwd!" bijzonder)
Maar zoals ik in mijn vorige blog al schreef weet ik niet goed (helemaal niet) wat ik leuk vind. Ik vind alles wel een beetje leuk, geen echte hekel aan dingen.. maar ook geen echte uitdagingen.
Er zal een moment komen dat ik weer zal moeten werken. Maar welke richting? terug naar wat ik deed??
hmm ik weet het niet, ach het is wel leuk, maar misschien is er iets wat meer bij mij past, en waar minder valkuilen voor mij inzitten.
maar wat??
ik bid.. ik bid.. maar ik weet het echt niet.

zou ik dan gewoon moeten afwachten? zoals Paulus die niet verder kon en afwachtte?? (hand 16:7)
wat is dat .. dat ik/wij vragen en altijd meteen antwoord verwachten.. willen..

Heer maak mij geduldig.
Dank U dat ik van deze tijd mag genieten, van het niets hoeven..
Van het tot rust komen.
Dank U dat u mij in mijn nekvel greep.
Dank U dat ondanks dat het soms zo verschrikkelijk pijn doet,
 U mij kneed zoals het klei in de hand van de pottenbakker..